غزل شمارهٔ ۷۵۳

برداشت: هرگاه شعله‌ای از دل ما برنخیزد، بدانید که ما از سوز عشق آن‌چنان داغ و آتشین هستیم که دیگر اشکی برایمان نمانده است.

برداشت: ما از نور تجربه به جهل بیشتری دچار شدیم، چون میوه‌ای نارس که از سفر نوشیدن شراب به دنیا آمده است.

برداشت: هر چیزی که وجود دارد بی‌معناست به جز اراده‌ی قوی و بلندپروازی ما، زیرا در واقع ما از دو جهان، تنها همین را برگزیده‌ایم.

برداشت: این مسیر طولانی به سرعت به پایان می‌رسد اگر ما در آن دچار بی‌توجهی یا انحراف نشویم.

برداشت: محل اقامت و آرامش ما در زندگی اگرچه بالا و عظیم است، اما تلاش و جدیت ما برای رسیدن به آن کم است. زمان برای حرکت دلپذیر و آسوده داریم، اما خواب و تنبلی ما سنگین و طاقت‌فرساست.

برداشت: هر چند که ما هیچ چیز نیستیم و حتی از هیچ هم کمتر به نظر می‌رسیم، اما وجود ما خود یک فریب برای دیگران است و به‌سان سرابی در دل این دنیا جلوه‌گر می‌شود.

برداشت: ما در حساب و کتاب خود مانند صبح زلال و پاک هستیم و هیچ گونه کدورتی نمی‌تواند زیبایی و روشنایی ما را تحت تأثیر قرار دهد.