غزل شمارهٔ ۷۴۹

برداشت: به معنای این بیت می‌توان گفت: با نگاهی عمیق و توجه به دردهای پنهان در دل، می‌توان زیبایی و اصالت فرد را شناخت و ارزش او را نمایان ساخت.

برداشت: یک لحظه از هم‌نشینی ماه و خورشید، کینه را در دل جایی نمی‌دهد.

برداشت: همیشه تحت فشار عذاب قبر قرار خواهی گرفت به خاطر کینه‌ای که در دل داری، تا زمانی که دل‌تان را از این کینه خالی نکنید.

برداشت: بدون احساس و ناله‌ی دل، کسی به جایگاهی نمی‌رسد. خطر همچون موجی است که بال و پر این کشتی را تهدید می‌کند.

برداشت: با وجود بدنم، روحی دارم که مانند مسیح توانایی پرواز و اوج گرفتن را دارد. پرنده‌ی من در این پرواز، هیچ نشانه‌ای از خود باقی نمی‌گذارد.

برداشت: دل خود را به زیبایی خط زلف مشکی‌اش می‌سپارم، تنها یک جرعه کافی است تا خمار و مست شبانه‌ام را از بین ببرد.

برداشت: از گفتار و صدا کم کم روح و جان انسان به دست فراموشی سپرده می‌شود، پس باید دست از باد برداشته و از این گنجینه مراقبت کرد.

برداشت: در دل من عشق و محبت او وجود داشت و پس از مدت‌ها تلاش، در نهایت توانستم پیام و عشق خود را به محبوب برسانم.

برداشت: تو هرگز به آرزوی قلبی‌ات نخواهی رسید تا زمانی که لوح سینه‌ات را از آرزوها پاک نسازی.