غزل شمارهٔ ۷۴۷

برداشت: خاک، دانه را به سمت بالا می‌فرستد و آن را رشد می‌دهد، اما در پایان، نشانه‌ای از کبر و خودپسندی به زمین می‌آورد.

برداشت: بلبلی را می‌بینم که با بال شکسته‌ام، از اشک‌های من، دانه‌های سبز را به دام می‌اندازد.

برداشت: به دنبال نیرویی هستم که بتوانم با آن از دل بیرون بیایم و هر آنچه بی‌اهمیت و بی‌ارزش است را مانند خاشاکی در باد پراکنده کنم و خانه‌ام را از آن پاک سازم.

برداشت: در دوران پیری، از اشک حسرت خود دلسرد نشو و با شگستن روزنه‌ای در صبح، از خواب غفلت شبانه رها شو.

برداشت: به ما آسیب نرسان و با زیرکی خود ما را دچار مشکل نکن، زیرا خطر در درهم ریختگی موهایمان نهفته است، پس دست از شانه‌ام بردار.

برداشت: می‌ترسم که اگر ناتوان شوند، من را به خاطر تحمل سختی‌ها و زمانه شرمنده کنند.

برداشت: از زاهدان خشک و بی‌احساس نباید درباره معرفت عمیق و ارزش‌های واقعی سؤال کرد، زیرا آنها نمی‌توانند از عمق دریا (معرفت) چیزی به ما بدهند و تنها به حاشیه‌های بی‌ارزش بسنده می‌کنند.

برداشت: هرکسی که خود را در جایگاهی بلند باور دارد، باید آستانه‌ای خاضعانه برای دیگران داشته باشد و به انتخاب‌های آنان احترام بگذارد.

برداشت: دل روشن باید از خود بترسد، زیرا در دنیای واقعی اگر یک نفر تنها باشد، مانند این است که هزار نفری در آینه وجود داشته باشند.

برداشت: با همه افراد، خوب و بد، به یکسان و با انصاف برخورد کن، زیرا این زخم‌هایی که بر دلت نشسته‌اند، ناشی از بی‌توجهی به رفتارها و احساسات دیگران است.

برداشت: صابر باش، زیرا در این دوران مردم کنترل زمان را از دست داده‌اند.