غزل شمارهٔ ۷۴۶

برداشت: نگران نباش که دشمن نادرست چه بر سر خانه‌ات می‌آورد؛ تیر او هدف نمی‌زند و نشانه‌ی خیر و رحمت را نمی‌تواند از بین ببرد.

برداشت: دل آدمی به شدت تحت تاثیر درد و رنج قرار می‌گیرد و این اشک، نشانه‌ای از عاطفه و غم عمیق اوست. گویی زخم‌هایی که بر دل و سینه‌اش نشسته، مانند خراش‌هایی است که بر روی دانه‌ای برومند افتاده و آن را از درون متلاشی می‌کند. این تصویر بیان‌گر fragility و شکنندگی احساسات انسانی در مواجهه با غم و اندوه است.

برداشت: از بی‌خبران دوری کن و نصیحت‌های مفید را بپذیر، چون ممکن است فرصت‌های خوب را از دست بدهی. مانند این‌که نیازی به ضربه زدن به اسبی که از نوع خوبی است ندارد.

برداشت: دل را به نفس واگذار نکن و اجازه نده که کنترل آن را در دست بگیرد. باید مراقب باشی که کلیدهای ارزشمند زندگی‌ات را از دست ندهی.

برداشت: پرنده‌ای که هوشمند است، در این شکارگاه جالب، به سادگی با یک نگاه می‌تواند دام و دانه را تشخیص دهد.

برداشت: از هنر و توانایی استاد نیازی به بهبود نیست، پس مراقب باش که به نوشتن با قلم سبز به آسانی عادت نکنی.

برداشت: فریب ظاهر و خوشامدی که به نظر می‌رسد نخور، زیرا در پس این وضعیت، حقایق عمیق و خواب‌های سخت و سنگین نهفته است.

برداشت: زندگی مانند باد سریع و گذراست، پس تا هنوز این عمر کوتاه از دست نرفته، بی‌خیالی نکن و تلاش کن دانه‌های باارزش را از چیزهای بی‌ارزش جدا کنی.

برداشت: کسی که فقط به خواسته‌های سطحی و دنیوی خود توجه دارد، هرگز به هدف واقعی و معنوی نخواهد رسید. نمی‌توان با هدف‌گذاری‌های بی‌پایه و بدون فکر، به موفقیت دست یافت.

برداشت: از هر کسی که با نگاهی غم‌انگیز به من خیره می‌شود، سپاسگزارم. زیرا این نگاه، نشانه‌ای از رحمت و مهربانی است که به سوی من می‌آید.

برداشت: این تلخی که به وجودم آمده، با عادت‌های من سازگار نیست. حالا چگونه می‌توانم این دوران را به راحتی تحمل کنم؟

برداشت: هرچند که ما خانه‌امان را به هر طریق حفظ کردیم، اما حوادث و اتفاقات همچنان در پی ما هستند و همچون سیلی در حال نزدیک شدن‌اند.