غزل شمارهٔ ۷۴۵

برداشت: به خاطر عشق و اشتیاقی که داشتم، تمام زندگی‌ام را به سیلاب سپردم و خانه‌ام را به دشت پر خاری تبدیل کردم.

برداشت: او با لب‌های میگونش، زیبایی و کیفیتی به شراب شبانه می‌افزاید.

برداشت: اهل درد در غم و ناراحتی خود اختیاری ندارند و آتش سینه‌شان مثل شعله‌ای می‌سوزد.

برداشت: اگرچه لبانت در اثر خط سبز سیاه و مست شده‌اند، اما به طور ناخودآگاه بهانه‌ای برای نوشتن می‌آوری.

برداشت: صدای دل‌انگیز تو ای شاخه گل از طلا بهتر است، پس از بلبلان برای آب و دانه دریغ نداشته باش.

برداشت: در زمین‌های بی‌ثمر، دانه‌ای که پاک است کند می‌روید و نمی‌توان آن را به زاهدان نسبت داد. مانند شعرهای عاشقانه که در دل عاشقانه نگنجد.

برداشت: بلبل بیهوده خود را آزار می‌دهد، چرا که در دل کسی که شاداب است، آهنگش تأثیری ندارد.

برداشت: حق که همه مشکلات را حل می‌کند، پس چرا موهای بلند نتوانند جای شانه را بگیرند؟

برداشت: من از هر کسی که به من نگاه غیرمستقیم و کج کند، سپاسگزار خواهم بود؛ چرا که تیر کج هرگز هدف را از جا نمی‌برد و دل را به هدف نمی‌زند.