غزل شمارهٔ ۷۴۱

برداشت: چگونه می‌توانم از آن معشوق نازک‌نازی بوسه بگیرم، وقتی که او خود درباره بوسه دادن آن‌قدر در ناز و کبر است؟

برداشت: بوسه‌ای که بر لب عقیقی زده می‌شود، به گونه‌ای ناشی از جاذبه و کشش است که مانند پرنده‌ای آزاد به پرواز درمی‌آید.

برداشت: اجتماع و شلوغی دنیا باعث می‌شود که انسان‌های تنها و گوشه‌گیر، آنچه را که شایسته آنهاست به سادگی درک نکنند. بنابراین، بهتر است از فرصت‌ها بهره‌برداری کنند و عشق و محبت خود را ابراز کنند.

برداشت: چگونه می‌توانم عمل کنم، در حالی که آن لعل درخشان همچون ماهی‌های تشنه، دهنش را برای بوسه باز کرده است؟

برداشت: نگرانم که آن لب زیبا و خوش‌رنگت به خاطر خون دل‌هایی که از ناز و محبتت می‌خورم، زخمی شود.

برداشت: به یاد تو، ای کبک زیبا که با ظرافت و ناز راه می‌روی، لب و دهانت مانند صدای خوشی است که بهتر از هر ساز و چنگال زیبایی بار دیگر بر دل‌ها می‌نشیند.

برداشت: از آن لب که نگاهش گرم و دلنواز است، راز بوسه را همچون گوهری پنهان نگه‌دار.

برداشت: چگونه می‌توانم خودم را از دردی که در دلم دارم دور کنم، وقتی که تنها با گفتن یک کلمه می‌توانم پرواز عشق و بوسه‌ها را به سمت تو بفرستم؟

برداشت: چگونه می‌توانم بر لبان تو مهر بگذارم، در حالی که سکوت تو صدای بوسه را ایجاد می‌کند؟

برداشت: دندان‌ها را به دل فشار می‌آورم، زیرا روزی با بوسه‌ای که به آن لعل آتشین می‌زنم، درد را فراموش می‌کنم.

برداشت: وقتی صبر و شکیبایی از دست برود، زیبایی‌ها و خوبان در آینه عشق به طرز شگفت‌انگیزی جلوه‌گر می‌شوند و بوسه‌ای به یادماندنی را به وجود می‌آورند.

برداشت: دست زیبا و نازک محبوب، در روز ملاقات به مانند هدیه‌ای برمی‌خیزد و بوسه‌ای سبک و دل‌انگیز می‌دهد.

برداشت: من امیدی به کسی ندارم که به پایش بیفتم، مگر اینکه با نثار کردن بوسه‌ای خود را افتخارآفرین در آستان تو ببینم.

برداشت: هر چند که گرفتن بوسه از من کار راحتی است، اما آیا می‌توانم بدون التذاذِ آن، بوسه را به شما بدهم؟

برداشت: کجای لب است که بوسه‌ای زیبا در آن نیست؟ من از کجا باید بوسه را شروع کنم؟