غزل شمارهٔ ۷۴۰

برداشت: نقطه زیبای لب تو نشان‌دهنده راهی است که بوسه ما را به هم می‌رساند و این بوسه، گشایش معما و راز دل را به همراه دارد.

برداشت: در منظر زیبایی‌های تو، هر نشانه‌ای از راه رفتن تو نشان از بهشت و دوری از آن است.

برداشت: امیدم به بوسه‌ای بر لب از خطی بیشتر شد، آن خط سبز مانند مهر گلی است که به بوسه نیکی می‌بخشد.

برداشت: سیماب با آینه در تماس است و به خاطر این تماس ممکن است بیفتد و دچار لغزش شود. حالا به چهره‌ی صاف و درخشان آینه نگاه می‌کند و از خود می‌پرسد چه آسیبی می‌تواند بوسه به آن بزند!

برداشت: پرهیز از عشق و زیبایی دل‌ربا که از چهره‌ات به نمایش گذاشته شده، کار ساده‌ای نیست. بوسه‌ای که رنگ و حالتش شکسته شده، جذابیت خاصی دارد.

برداشت: لب‌های تو چطور است که کلام‌های سنگین و پرمغز تو مانند بوسه‌ای ارزشمند است و افکار را جلب می‌کند؟

برداشت: هرچند که سخنی از تو در بین گفتگوها و لذت‌های شراب وجود دارد، اما بوسه‌ای روح را تازه می‌کند و جان را سرزنده می‌سازد.

برداشت: در زمان وفاداری و پاکدامنی او، چنانچه دلی داشته باشیم، باید بر اساس آنچه که به ما می‌رسد، بوسه را به عنوان غذای دل خود بپذیریم.

برداشت: من از آرزوهای بیهوده دوری کرده‌ام، اما چهره دوست به گونه‌ای است که برجسته‌ترین زیبایی‌ها را به تصویر می‌کشد و نشان دهنده‌ی عشق و محبت است.

برداشت: هر جایی که تو هستی و زیبایی تو خود را نشان می‌دهد، در واقع هر نقطه‌ای که به آن نگاه می‌کنم، جایی است که می‌توانم بوسه‌ای به سراغ آن بروم و آن را حس کنم.

برداشت: صائب به زیبایی و لطافت خطش اشاره می‌کند و می‌گوید که این خط، مانند آب حیات روح بخش و روح افزاست. بوسه‌ای که به این خط داده می‌شود، نمایانگر عمق احساس و محبت است.