غزل شمارهٔ ۷۳۸

برداشت: زلف یار کارش آسان نیست، همچون ماری که به آرامی حرکت می‌کند. وقتی به هدف می‌رسد، راه خود را می‌یابد.

برداشت: در خلوتی که معشوق قرار دارد، زیبایی و دلنشینی وجود ندارد اگر که حسن و زیبایی در آن نباشد. در کنار معشوق، فقط کسی می‌تواند از عشق و زیبایی لذت ببرد که پاک و بی‌آلایش باشد.

برداشت: زخم‌های زیادی وجود دارند که فقط خاک می‌تواند آن‌ها را درمان کند و نمی‌توان برای زخم‌های عمیق و باز، هیچ چاره‌ای اندیشید.

برداشت: همیشه از طبیعت بد خود رنج می‌برد. مانند این‌که شیر، که ذاتش خون‌خوار است، کودک را که از پستان می‌مکد، آزار می‌دهد.

برداشت: زندانی شدن روح پاک در این بدن محدود است. در زمان حال، دیگر حسرتی برای نسبت دادن شراب رسیده وجود ندارد.

برداشت: ما را به باغ مبر که از گشت و گذار در گلزار، صدها درد و رنج بر دل داغ‌دیده می‌گذرد.

برداشت: کسی که از درد و رنج آگاه نیست، نمی‌تواند درک کند که چگونه باید با کسی که از جانب سگ گزیده شده، رفتار کند، مخصوصاً اگر خودش هم تجربه‌ای از گزیدگی نداشته باشد.

برداشت: به خاطر قد خمیده‌ات و عمر کوتاهت، به آینده امیدی نداشته باش. مانند دمی است که با نعل آتش در کمان کشیده شده، آماده برای رها شدن و در مسیر خطر قرار دارد.

برداشت: در دنیای محدود و کوچک این جهان، چند بار می‌توانم مانند حباب‌ها نفس ایستاده را در دل بگذارم و به ماندن وادارش کنم؟

برداشت: از گفتگو با آدم‌های بخیل دوری کن، زیرا یک حرف بی‌ارزش می‌تواند مانع دیدن زیبایی‌ها و شگفتی‌های دنیا شود.

برداشت: چشمی که در علم و آگاهی ناتوان است، نمی‌تواند به خوبی یک غزال وحشی را که فرار می‌کند، رام کند.