غزل شمارهٔ ۷۳۷

برداشت: عمر خود را بیهوده حساب نکن و این ورق که باد آن را برده، به هیچ چیز تبدیل کن.

برداشت: با زاهد بی‌احساس درباره عشق صحبت نکن؛ زیرا کسی به او یاد نداده که چگونه احساست عمیق را درک کند و او فقط به ظواهر می‌نگرد.

برداشت: تخم‌هایی که در معرض آتش خراب شده‌اند، هرگز با شروع بهار جوانه نخواهند زد و تنها دل‌تنگی و پژمردگی گل‌های رنگی را بیشتر می‌کنند.

برداشت: عذر کسانی که شراب می‌نوشند را بپذیر، زیرا مانند موجی هستند که کنترل و تسلطی بر خود ندارند و به راحتی جریانات زندگی آن‌ها را به سمت خود می‌برد.

برداشت: به عمق فکر پیران توجه کن، زیرا در دل هر سالخورده‌ای آتشی پنهان وجود دارد که مانند چناری است.

برداشت: نگاه صائب به زیبایی‌های یار نیست، بلکه دندان‌هایم را بر روی زخم‌های قلبم فشرده‌ام.