غزل شمارهٔ ۷۳۵

برداشت: سرشک ندامت ناشی از گناه، مانند باران برفکی است که ابرهای تیره را می‌شوید و به پاکی می‌نشاند.

برداشت: کسانی که سرکشی و خودخواهی دارند، به دلیل تواضع و فروتنی ضعف و نقصی نمی‌یابند. همچنین زیبایی و جذابیت از دل شکستگی و افتادگی بیشتر می‌شود، مانند کلاهی که بر سر انسان است.

برداشت: یوسف که از یک وضعیت پایین و سخت به مقام و عزت و احترام رسیده است، چگونه می‌تواند چاه و سختی‌های گذشته‌اش را فراموش کند؟

برداشت: به خاطر محبت خالصانه، زیبایی به کمال رسید و فضایی دل‌انگیز شکل گرفت که دور آن مانند کمربندی از عشق محصور شده است.

برداشت: وقتی متوجه شدم که تلاش‌هایم بی‌نتیجه است، با غم و اندوهی عمیق مانند لاله‌ای که در دلش دودی نهان دارد، دلم را گره زدم.

برداشت: وقتی که مشکل به رنگ سبز و به رسمیت شناخته شده باشد، آن چشم بی‌حال و کمی مست، گناهی را که فراموش کرده بود، به یاد می‌آورد.

برداشت: به امید این که با وجود هرگونه نیازی، از درگاه خداوند بی‌نیاز، دوام و پایداری حکومت شاه عباس به دست آید.