غزل شمارهٔ ۷۳۴

برداشت: چهره‌ات همچون ماه، تابناک و زیباست و نفوذ نورت می‌تواند دل را از خورشید که در صبحگاه می‌تابد، سیراب کند.

برداشت: هر زیبایی از قد و قامت تو که به نمایش گذاشته می‌شود، دل را از نفس و آرامش جدا کرده و ناله‌ای از اعماق جان برمی‌آورد.

برداشت: چشمان تماشاگران با زیبایی و درخشش چهره آتشین تو مانند سرمه‌ای درخشنده می‌شود و تمام نگاه‌ها را به خود جلب می‌کند.

برداشت: بارش باران باعث رشد و نمو گیاهان و سبزه‌ها می‌شود و امید به بارش بیشتر در دل انسان‌ها جانی تازه می‌بخشد، حتی اگر ابرهای سیاه نیز در افق دیده شوند.

برداشت: اگر به چهره‌ی غم‌زده کسی محبت کنی و او را دلداری بدهی، آفتاب که نماد روشنی و زندگی است، هیچ نگرانی از شکسته شدن خود ندارد. در واقع، این آفتاب با مهربانی‌اش بر دل شکسته، می‌تابد و به زیبایی می‌افزاید، درست مانند ماه که در سایه‌ی شب می‌درخشد بی‌آنکه از آسیب‌پذیری‌اش بترسد.

برداشت: لازم نیست تنبلی کنی، زیرا امید به کعبه (مقصدهای بزرگ) به شدت در دل‌ها افزایش یافته و حتی چیزهای ناچیز (کاه) را نیز می‌تواند به سمت خود جلب کند.

برداشت: دل وقتی از دلیل بی‌نیاز است که خود به حقیقت آگاهی داشته باشد، و در این حالت کسی نیازی به نشانه‌ای برای شناخت مسیر ندارد.

برداشت: در این زمین تاریک، جای ثابتی وجود ندارد؛ باید مانند سیل در دریا زنده و پویا باشیم و مسیر خود را پیدا کنیم.

برداشت: در جایی که دریا و معادن خشک هستند و فقط خیس بودن چشم‌ها نمایان است، ببینید خاک مسیر تا چه اندازه می‌تواند باشد.

برداشت: هرگز به سمت راست و چپ مرو، چون خوشحالانی، زیرا مسیر را دراز نکن و طولانی‌تر از آنچه هست، نکن.

برداشت: هرچند که دنیا پر از diversity و گوناگونی است، اما اساس و بنیان این عالم بر وحدت و یگانگی استوار است. بنابراین، اگر بخواهیم به هدفی برسیم، باید بر اساس این وحدت علم و آگاهی کسب کنیم و برای مقابله با چالش‌ها آماده شویم.

برداشت: نهال امید مانند بال و پر دارد و خاکی پاک و تمیز است. پس دقت کن که صبحگاهان، فرصتی را از دست ندهی و آه و ناامیدی را نچشیده باشی.

برداشت: در تلاش نباش تا عذرخواهی کنی، زیرا سکوت و عدم اقدام بهتر از این است که برای گناه خود توجیهی بیاوری.