غزل شمارهٔ ۷۳۲

برداشت: خال زیبای او باعث سردرگمی‌ام شده و عشق او مرا مانند یک پرگار به دور خود می‌چرخاند.

برداشت: هر تکه‌ای از دل من دنیایی دیگر را به وجود آورد و زلف‌های زیبای او نظم و ترتیب جدیدی به زندگی‌ام بخشید.

برداشت: تمام نگاه‌هایم را جستجو کردم، اما همچنان چشمانم بسته است. این حیرت و شگفتی من از تماشای او هر روز بیشتر می‌شود.

برداشت: ای کاش درد من و گرفتاریم یک ارتباط عمیق‌تری با او داشت، چرا که هر جا که او باشد، من هم آنجا هستم.

برداشت: وقتی آب از باغ به خیابان بریزد، هر بار که او را ببینم، زیبایی او مرا تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: دیدن حنای روی پای او در دل من احساس شدیدی ایجاد می‌کند، مانند اینکه هزار بوسه در درونم جوش می‌زند.

برداشت: چنان‌که کوه طور با درخشش خود جان مرا روشن می‌کند، نوری که در دل دارم از زیبایی اوست.

برداشت: دیگر جایی برای شکایت در دلم نمانده است، عشق او چنان محبت‌آمیز است که رنجش‌های بی‌موردش را تحمل می‌کنم.

برداشت: عشق به من امید و نوید وصال را داده است، وگرنه آرزو و خواسته‌های او برای من بسیار زیاد بود.

برداشت: ای کاش کمی صبر و حوصله داشتم تا تنها با یک نگاه دور، شوقی را احساس کنم که مرا به تماشای او می‌کشاند.

برداشت: خضر، که نماد هدایت و راهنمایی است، من را از تاریکی‌ها و مشکلات زندگی خارج کرد. ای عقل، از افکار و منطق‌های خود دست بکش و به عشق و آرزوهای او که در دل دارم، توجه کن.

برداشت: دیگر نیازی به شیشه و پیمانه نیست، فقط نگاه نرگس تاریک او برای من کافی است.