غزل شمارهٔ ۷۳۰

برداشت: اگر نمی‌توانی به من آرامش و شادی بدهی، دست‌کم مرا ویران نکن؛ و اگر نمی‌توانی مرا ویران کنی، پس سعی کن زندگی‌ام را زنده و پرانرژی‌ کنی.

برداشت: نباید به خاطر سقوط و افتادگی دچار اندوه شوم، تا زمانی که راهی برای رفتن هست، مرا آزاد کن.

برداشت: آدم‌های ذلیل و تحقیر شده به زودی به مقام و منزلتی می‌رسند، پیش از آنکه تو بخواهی مرا به یاد بیاوری، خودت به یاد من بیاور.

برداشت: اگر تو به من نمی‌Perhaps kindness می‌کنی، ای پادشاه خوبان، پس یک‌باره مرا از ظلم و ستم خود پنهان کن و بی‌مروتیم را نادیده بگیر.

برداشت: اگرچه وعده‌های دروغ ممکن است از زبان تو بیرون بیاید، اما بهتر است که دلی را با حرف‌های شیرین شاد کنی.

برداشت: مردم خاکی همیشه به یکدیگر مرتبط هستند. هر جا که قدم بگذاری و سایه‌ای بیفکنی، به یاد من باش.

برداشت: ای پیر کهن، ممکن است که من هم به جمع دیوانگان بپیوندم، پس لطفاً کمکم کن تا به هدف خود برسم.

برداشت: بده به من نوشیدنی تا جام من پر شود، و مرا حکمرانی بر این سرزمین بغداد قرار ده.

برداشت: من به خاطر احساساتم در دشواری هستم و مانند سنگی که در دست دل گرفتار شده، از تو می‌خواهم که مانند فرهاد، که به خاطر عشقش کوه را می‌کند، مرا نیز در بند خود بگیری و تسلطی بر من بیابی.

برداشت: آدمی در فراغت و سکون زندگی، مانند مرده‌ای بی‌تحرک است و به همین خاطر، باید به من قدرت خلق و ایجاد بدهی.

برداشت: من از ملامت و سرزنش دیگران به ستوه آمده‌ام، مانند درختان سرو و بید که به جای ثمر شادی، تنها حسرت دارند. مرا از این حالت رها کن و به آزادی برسان.

برداشت: من در حال فکر کردن به تو هستم، ای عالم! تو هم به فریاد من گوش بده و مرا یاری کن.