غزل شمارهٔ ۷۲۹

برداشت: اگرچه دل من از سوز و درد پژمرده است، اما می‌توانی با گرما و شوقی که در چهره‌ات داری، مرا به شادابی و زندگی برگردانی.

برداشت: وقتی که حالتی شوق‌آور و پرحرارت پیدا می‌کنم، مانند ماهی که در آب خوش زندگی می‌کند، به من زندگی دوباره می‌بخشد و من از شدت عشق، دلم می‌سوزد.

برداشت: اگر بخیه‌ای ستاره‌وار باشد، زخم صبح هیچ فایده‌ای ندارد؛ چاک جگر من را دوختن.

برداشت: از آن دوستی در تنهایی چه سود، وقتی که باید برای دیدن او به پای او نگاه کنم و با حجاب در عالم فاصله باشم.

برداشت: با تلاش و کوشش، به مقصدی رسیدم که آرزویم بود. در این مسیر، شمع امیدی در جلوی پایم روشن شد و من در این راه احساس سوختن و فشاری بر خود کردم.

برداشت: افغانی که به خاطر ترس از چشم زخم، رنگ صورتش زرد شده است، باید با شجاعت و قدرت، برای مقابله با مشکلات، خود را به جلو براند.

برداشت: تا زمانی که چیزی از وجودم باقی مانده، بعید است که دلم از سوختن و دردهایم آرام گیرد.

برداشت: در دوران کودکی‌ام، زمانی که هنوز در آغوش مادرم بودم، زبانم به خوبی باز بود و به راحتی می‌توانستم صحبت کنم؛ اما نتوانستم مانند طوطی‌ها زبان یاد بگیرم و فقط تقلید کنم.

برداشت: اگر مانند ابر، آب زیادی جمع کنم، هدفم از اندوختن آن، بارش و ابراز آن است.

برداشت: اشتیاقی که برای شکار دختران زیبا داشتم، به اندازه‌ای زیاد شد که دیگر نتوانستم از تماشای آن‌ها چشم بردارم.

برداشت: به خاطر تغییرات زیاد و ناراحتی‌های دنیای اطرافم، به حدی روحیه‌ام تضعیف شده که هیچ راهی برای شاد شدن و پرانرژی شدن ندارم.