غزل شمارهٔ ۷۲۸

برداشت: از شدت ناراحتی و تنگی دل، احساس می‌کنم که زبانم قادر به بیان احساساتم نیست و مانند غنچه‌ای بسته مانده است.

برداشت: آیا دامی و قفسی می‌تواند از دل من خاری را برآورده کند که در دل من نشیند و آشیان من را پر کند؟

برداشت: تا زمانی که در این دریا آب تلخ وجود دارد، من مانند صدف نمی‌توانم دهانم را باز کنم و به عقب برنگردم.

برداشت: از سمت راست منزل، کسی را می‌بینم که شکاری را به زمین انداخته است. این تصویر برای من مانند خمیازه‌ای است که از دور به نظر می‌رسد، شبیه کمانی که در دستم دارم.

برداشت: به خاطر احساس شدید محبت و longing تو، مانند تیر تند و تیز به قلبم فرو رفته و مرا به زمین انداخت. روح و وجود من همچون پر از سر بدنم جدا شده و در خاک مدفون شده است.

برداشت: رفاقت و خوشی‌های مادی به گونه‌ای اندک و بی‌ارزش است، و فقط با طعم درد و رنج واقعی به دست می‌آید. اگرچه مانند لاله‌زار زیبا و پر از رنگ و عطر است، اما در نهایت برای من فقط همچون آب زلال و بی‌ارزش می‌ماند.

برداشت: در مسیر پر پیچ و خم حوادث، به خاطر سهل‌انگاری‌ام پایم مانند سنگی که در آب راکد افتاده، غرق خواب و بی‌حرکتی شده است.

برداشت: از آنجایی که همیشه سبزم، مانند شمعی هستم که در دل خود تمام احساسات را نگه می‌دارم، اما آنها را فقط بر زبان نمی‌آورم.

برداشت: دل از نگرانی و درد مانند غنچه‌ای در چمن، نمی‌تواند سخن بگوید. با وجود این که به چندین زبان مسلط هستم، نمی‌توانم احساساتم را بیان کنم.

برداشت: گلی که بدون ارزش و بی‌فایده است، شاداب و شکفته است و بلبل که درد و رنجی ندارد، بی‌دلیل ناله می‌کند. وقتی دل من در این باغ گلستان شکفته و شاداب می‌شود، چه می‌شود؟

برداشت: از دنیای پرهیاهو به گوشه‌ای آرام و دور افتاده پناه آورده‌ام، جایی که فقط کلام خودم با من صحبت می‌کند.