غزل شمارهٔ ۷۲۳

برداشت: نور عشق مرا به رنگ دیگری تغییر داده است. آتش عشق چه نوع پختگی و کمالی به من می‌بخشد؟

برداشت: چرخ زمان مانند گلی زیبا در این باغ است و من از دل پرخونم، می‌رفتم که با پیاله‌ای طلا، به من می‌نوشاند.

برداشت: شوخی که باعث درد و رنج من شد، اکنون به قدری ارزشمند است که صائب، با بیانی طلبکارانه از آن تشکر می‌کند.

برداشت: دشنام و اعتراض محبوبم به من جان تازه‌ای می‌دهد، این زهر که به من می‌زند، به نوعی مانند شکر می‌باشد و به من قوت و نشاط می‌بخشید.

برداشت: موهای بلند و زیبای تو مرا به تله می‌کشد، به اندازه‌ای که چشمان بازیگوش تو مرا به چالش می‌کشند.

برداشت: من همانند موجی هستم که در دریای پرهیاهوی زندگی، با هر بار افت و شکست، دوباره بال و پر جدیدی می‌گیرم.

برداشت: حالا که به دلیل تشنگی بهاری، اینکه وجود من مانند صدفی به آب تبدیل شده است، به من جواهر می‌دهد.

برداشت: زندگی‌ام همچون لاله‌ای است که پژمرده و سوخته شده، و روزی‌ام حالتی غم‌انگیز دارد که همچنان در حال زجر کشیدن هستم. در حقیقت، سرنوشت و تقدیر برای من با درد و رنج همراه است.

برداشت: چشم کوچک من به خوبی می‌بیند و می‌فهمد که اگر این طور نباشد، آسمان چگونه به من مثل آفتاب درخشان، نور و زیبایی می‌دهد.

برداشت: من بی‌خبر از بار و توشه‌ی سفرم هستم، زیرا دل آتشین و اشتیاقم مانند دمی که از خارهای راه می‌گذرد، مرا به سوی سفر می‌کشد.