غزل شمارهٔ ۷۲۰

برداشت: غم و اندوه من باعث می‌شود که مردم به من بد بگویند، اما این احساس نزدیک‌ترم می‌کند به خدا و دلیل آن هم این است که نمی‌خواهم کسی مرا نادیده بگیرد.

برداشت: دیگر برای من تقاضای طلب نکن، زیرا لطف و رحمت خداوند هر روز پنج بار به سراغ من می‌آید و مرا می‌طلبد.

برداشت: کیفیت من مثل شراب انگور به قدری افزایش یافته که حوادث زندگی به من آسیب زده و صدمه‌ای جدی به من وارد کرده است.

برداشت: آشفتگی و شوق مردم، پرده‌ای از دید خداشناس را می‌سازد که غافل از عمق وجودش است و به شدت به سراغ من می‌آید.

برداشت: در روزی که آینه زیر نمد بود، اشک‌های گرم از چشمانم می‌ریخت.

برداشت: چشم من را به خاطر انتقام، خارها ترسانده‌اند و گل زیبای من را از دسترس دور کرده‌اند.

برداشت: هر چند که من مانند سنگ سخت و بی‌روح هستم، اما همچنان از نور آفتاب بهره‌مند می‌شوم و زیبایی‌ها در وجودم نمایان می‌شود.

برداشت: از شدت عشق تو به مانند قارون شده‌ام، زیرا تنها در این بازی عشق، همین اعتماد را در من یافته‌ای.

برداشت: هرچه بیشتر از محله‌ی خراباتی‌ها دور می‌شوم، سرنوشت و تقدیر مرا به سمتی می‌برد که نمی‌توانم از آن فرار کنم.

برداشت: در میان افرادی که تازه به دنیای خیال وارد شده‌اند، این غزل به تنهایی برای من کافی است، مانند گلی که در سبد من قرار دارد.