غزل شمارهٔ ۷۱۷

برداشت: برای خود شرابی خوش رنگ و معنوی به گردش درآورید؛ دیگر از جام خشک و بی‌مزه لذت نبرید.

برداشت: تا زمانی که رنگ چهره‌ات مانند شفق زیبا و سرخ باشد، بی‌آنکه به شراب روی بیاوری، مانند آسمان صبح و شب را سپری کن.

برداشت: فریب نخور؛ کسانی که به زمان آگاه هستند، مانند گل لاله، همیشه از قبل آماده‌اند و جلوتر از دیگران برای بهره‌برداری از نعمت‌های بهار تلاش می‌کنند.

برداشت: هر که با زحمت و جان‌فشانی برای رسیدن به آرامش و رضایت واقعی تلاش می‌کند، به لذتی پایدار و همیشگی دست خواهد یافت.

برداشت: هر دلی که به خاک افتاده و تحت فشار بوده، حالا از زیر سنگ بیرون آمده و خوشه‌های آرزوهای ناشناخته‌اش را به نمایش گذاشته است.

برداشت: ما با آگاهی و شناخت عمیق، مانند منصور که جانش را برای باورهایش فدای کرد، به مشکلات و چالش‌ها رو به رو شدیم و به ارزش‌های واقعی زندگی، که مانند باغ بهشتی است، توجه کردیم.

برداشت: بر فراز کوه، کبکی به آرامی می‌کوشد تا خود را به جلو برساند و نشان دهد که چقدر باوقار و هنرمندانه قدم برمی‌دارد. آن کبک با شکوه و زیبایی خاصی ظاهر می‌شود که توجه همه را جلب می‌کند.

برداشت: در جایی که زیبایی‌ها و توجهات وجود دارد، عاشقان از عشق و محبت به معشوق خود دوری می‌گزینند و پیامی به او نمی‌فرستند.

برداشت: با عشق، دل را از قید و بند بدن آزاد کردیم و نذاشتیم که با خود به زیر خاک ببریم.

برداشت: عیب من در دید دیگران واضح است و از محاسبه دور است. نمی‌دانم باید کدام عیب را از چشم دیگران پنهان کنم.