غزل شمارهٔ ۷۱۶

برداشت: عالم حقیقی نباید به حرف‌های بی‌پایه و شایعات توجه کند، زیرا صدای حقیقت خودش راهنمای اوست و نیازی به دلایل دیگر ندارد.

برداشت: دشمن چه کار می‌تواند با دوستی کند که آتش زبانه می‌کشد؟ در حالی که باغ و بهارها در آتش ابراهیم (خلیل) وجود دارد.

برداشت: نفس خود را حفظ کن، زیرا آن خوی آتشین که در زیر لب پنهان شده، می‌تواند نفس جبرئیل را هم ذوب کند.

برداشت: چشمی که به زیبایی و جذابیت خیره شده، به جای اینکه زیبایی واقعی را ببیند، فریب یک پدیده ناپایدار و فریبنده را می‌خورد و آن را به جای چشمه‌ای زلال و خوشمزه تصور می‌کند.

برداشت: با تلاش و اراده قوی می‌توان به موفقیت‌های بزرگ دست یافت. حتی می‌توان با زحمت، کارهای بزرگ و دشوار را انجام داد.

برداشت: در مرگ، غفلت و بی‌توجهی تو هیچ تاثیری ندارد و برایت مهم نیست که صدای رفتن چه احساسی را به همراه دارد.

برداشت: اگر برای شهیدان بهشت را به عنوان پاداش حاضر کنیم، چهره‌ی زیبای تو را می‌سازند از خون خود.

برداشت: در نهایت، بدبختی مجنون باعث شد که زن‌های عرب، خال نیل را بر چهره‌های خود بگذارند و این کار برای آن‌ها به یک نشانه زیبایی تبدیل شود.

برداشت: ای کسی که به خاطر خوبی و نیکویی‌ات نامت بلند مرتبه شده است، نعمت یاد خوب را آسان مگیر.

برداشت: کی به زخم چشم دیگران، یوسف من دچار آسیب خواهد شد؟ آیا آرایشگری که به زیبایی او رسیدگی می‌کند، به نیل (آب نیلگون) متکی است؟

برداشت: آزاده‌ای که فداکاری و زحمات دیگران را با تلخی احساس کرده است، بهتر از آن است که سخاوت و generosity یک بخیل را بپذیرد.