غزل شمارهٔ ۷۱۵

برداشت: در مسیر عشق، جبرئیل (فرشته وحی) هم نمی‌تواند وارد شود، چرا که شدت و سختی این راه تنها به دلیل عشق و احساسات ریشه دارد.

برداشت: سرنوشت بد، هیچ کجا پناهی ندارد. برای برآورده شدن نیازها، نیازی به اندوه نیست، چون رود نیل، خود، جایی برای امید و روشنی نیست.

برداشت: خورشید و ماه نمی‌توانند من را از مسیرم منحرف کنند و هیچ جذابیت و زیبایی نمی‌تواند مرا فریب دهد.

برداشت: دل به تپش‌هایی که دارد، احساسات و حال خود را بیان می‌کند و نیازی به نامه و واسطه‌ای مثل جبرئیل نیست.

برداشت: در حضور افرادی که می‌توانند واقعیات را ببینند، یک نگاه به‌تنهایی کافی است. ما در این جمع مشغول لذت‌بردن و شادی هستیم و به شایعات و حاشیه‌ها توجهی نداریم.

برداشت: با قدرت خود مخالفت نکن، زیرا یک مشت بال و پر آسیب‌دیده می‌تواند شوکت و عظمت کسانی را که به قدرت و ثروت خود می‌بالند، شکسته و نابود کند.

برداشت: من به خاطر زیبایی تو به حیرت افتاده‌ام، چون چشمانم از تماشای زیبایی‌های تو به سمت خداوند زیبا سرگردان شده‌اند.

برداشت: می‌گویند که بخیلان به خاک بازمی‌گردند، اما نباید تصور کرد که هیچ زمینی بخیل را قبول کند.

برداشت: هر کجا که سخن اهل علم و ادب مطرح باشد، تو این غزل بی‌نظیر را بخوان.