غزل شمارهٔ ۷۱۴

برداشت: نمی‌توان به راحتی خیال باطل را مدیریت کرد، زیرا تنها راه برای کنترل آن، ترفندها و پیچیدگی‌های خاصی است که مانند دام برای یک غزال عمل می‌کند.

برداشت: در دنیای خیال، همیشه بهار است و بلبل تحت سایه‌ی گل، از پرواز کردن و آزاد بودن محروم است.

برداشت: هر چند زیبایی و جذابیت از خطراتی که چشم به آن می‌تواند بیفکند در امان نیست، اما برای پنهان ماندن از آن، بهتر است آن جمال را از آب و آینه دور کنیم.

برداشت: رحمتی به دل‌های مردم کن و به آرامی و محبت با آن‌ها رفتار کن، زیرا نوشیدن می به صورت افراطی می‌تواند به روح و دل انسان آسیب بزند و موجب تغییر در رنگ و حال آن‌ها شود.

برداشت: از باغی که سرو تو با زیبایی خاص خود در آن می‌رقصد و در حال حرکت است، نهال نمی‌تواند طاقت بیاورد و از ریشه‌اش سر بر می‌آورد.

برداشت: در این خاک تاریک و غم‌انگیز نشانی از شادابی وجود ندارد و این سفالین چیزی جز نشانه‌ای از غم و افسوس نیست.

برداشت: وقتی دهان باز می‌شود، مانند این است که درِ بسته‌ای به راحتی باز می‌شود؛ همان‌طور که انگشت می‌تواند در را باز کند، زبان هم می‌تواند بیانگر احساسات و افکار کسی باشد که نمی‌تواند صحبت کند.

برداشت: با این تاریکی بساز، چرا که ابروی زیبا و خوش‌عطر یک شب به خاطر تاثیر هلال به سفیدی گرایید.

برداشت: از اشتباهاتم بگذر که برای دفاع از خود فقط اشک‌های پشیمانی و نشانه‌های شرمندگی‌ام را دارم.

برداشت: در سرزمین خودت درنگ کردن و وارد شدن به مسائل دیگران نشانه عقل نیست، پس مراقب باش و زبان خود را از سوال کردن نگه‌دار.

برداشت: صائب به عمق وجود خود نگریسته و به این نتیجه رسیده است که در واقعیت، هیچ چیزی نمی‌تواند او را تسخیر کند. او بر تمام دنیا و حاکمیت جاودانه‌اش تسلط یافته است.