غزل شمارهٔ ۷۱۲

برداشت: زبان تند و ادعایی نمی‌تواند به کمال و زیبایی واقعی برسد، چرا که مانند ماه کامل، هلالی را زشت نشان می‌دهد.

برداشت: دود ناشی از آتش جهنم به بیرون می‌آید، اگر من به اثری از خودم توجه کنم.

برداشت: اگر گلی با شبنم سرشار شود، زیبایی او در نظر اهل نظر پنهان نخواهد ماند. پس به زیبایی آن جمال نزدیک نشوید و آن را در خفا نگه ندارید.

برداشت: نفست را با دقت و مراقبت خرج کن و در زندگی‌ات به زیبایی و آرامش توجه داشته باش. نگذار حواشی و سر و صداهای بی‌مورد، افرادی که در حال و مقام هستند را دچار تیره‌روزی و پریشانی کنند.

برداشت: کودکی که در ذاتش هوش و ذکاوت وجود دارد، می‌تواند از کوچک‌ترین نشانه‌ها و تجربیات درس بگیرد و رشد کند.

برداشت: هر وقت که سایه‌ات به سمت کوتاه شدن برود، مانند خورشید آماده‌ی زوال باش.

برداشت: این بیت به این معناست که ویژگی‌ها و ماهیت واقعی انسان‌ها تحت تأثیر عواملی قرار می‌گیرد که به آن‌ها اختصاص داده شده است. یعنی آنچه که ما از خود نشان می‌دهیم، گاه به مانند رنگ ظرفی است که در آن قرار داریم و به این صورت می‌توانیم زیبایی و صفا را به نمایش بگذاریم. در حقیقت، نشان دادن زلالی و وضوح، به شرایط و محیطی که در آن هستیم وابسته است.

برداشت: زمانی که زلف‌های خوش‌بو و مشکی تو بر روی زمین افتاد، مشک خون دل غزال را فدا کرد.

برداشت: کسی که به خاطر کم‌عمق نگریش به دنبال حقیقت و زیبایی در آب و آینه می‌گردد، سزاوار رحمت است.

برداشت: کسی که درخشان و با ارزش است از مرگ نمی‌ترسد، زیرا تجربه‌های زیادی را در زندگی گذرانده و با سختی‌ها دست و پنجه نرم کرده است. او به خوبی می‌داند که پایان‌ها در واقع آغاز‌های جدیدی هستند.

برداشت: در سکوت دوری کن، زیرا کسانی که به کمال رسیده‌اند، این روش را نیکو شمرده‌اند برای افرادی که هنوز به کمال نرسیده‌اند.

برداشت: زمانی که رازها و حقایق آشکار می‌شود، مانند گنجی که به تاراج می‌رود، شهرت و اعتبار جایی برای پنهان کاری نمی‌گذارد و مردم به حال کسانی که از حقیقت خود محافظت می‌کنند، توجه نمی‌کنند.

برداشت: امید به بهبودی، در دل سائلان نمی‌جست، اما مهربانی تو زبان سوال را گشود.

برداشت: زبان بسته به کمک همدستی از بند رها شد و به بستن دست لال، سرمهٔ گفتار را بیان کرد.

برداشت: با آرامی و احتیاط، سخن را شروع کن و خیال را در دست بگیر.