غزل شمارهٔ ۷۱۱

برداشت: دل تنگ‌ها همیشه در حالت ناراحتی و تیرگی هستند، همچنان که پلنگی که ستاره‌اش سوخته، همواره در حال درد و رنج است.

برداشت: دل سیاه من بیشتر از قامت خود خم شده است. هر چند که آینه را صیقل داده‌ام، ولی رد زنگار هنوز از آن پاک نشده است.

برداشت: زر را به سختی نگیر، زیرا از جرقه‌های کوچک همیشه با آهن در ارتباط است و سنگ به همین دلیل زیر فشار است.

برداشت: دلیران از تیغ تیز و برنده نمی‌ترسند، زیرا که از خطرات بزرگ و جدی نمی‌هراسند، مانند نهنگ که از امواج پرخطر ناآرام دریا ترسی به دل راه نمی‌دهد.

برداشت: به خاطر رفتارهای محدودکننده و سخت‌گیرانه‌ای که از جانب دیگران می‌گینی، احساس می‌کنی که دنیا به تو فشار می‌آورد. برای رهایی از این احساس، باید از قید و بندهای نامناسبی که بر خودت گذاشته‌ای، دست برداری و آزادتر عمل کنی.

برداشت: اگر چه آشتی و مصالحه شیرین و خوشمزه است، اما وقتی که عادت به دشمنی و جنگ در وجود انسان شکل بگیرد، دیگر تمایلی به صلح و سازش نخواهد داشت.

برداشت: سحر ساحران که با عصای پیامبر موسى ایجاد شده بود، در دل راست‌گویان ناپدید شد و هیچ اثری از ریا و تزویر باقی نماند.

برداشت: با دقت و زیبایی تمام، دستانت را به هم بزن و مانند دانه‌های تسبیح، هماهنگ و مرتب کار کن.

برداشت: تا زمانی که در گلزار نشانه‌ای از زیبایی و عطر گل وجود دارد، از شراب لاله رنگ (می‌لایه) خودت را محروم نکن.