غزلیات

غزل شمارهٔ ۷۰۸

سرودهٔ صائب
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

کوتاه ساز رشته آمال خویش را

مپسند در شکنجه پر و بال خویش را

۲

پرواز من به بال و پر توست، زینهار

مشکن مرا که می شکنی بال خویش را

۳

دست دعا بود سپر ناوک قضا

در کار خیر صرف کن اقبال خویش را

۴

دل واپسان به هیچ مقامی نمی رسند

بفرست پیشتر ز اجل مال خویش را

۵

آن سنگدل که آینه ما به سنگ زد

می دید کاش صورت احوال خویش را

۶

با دشمنان دوست نما در میان منه

صائب اگر ز اهل دلی، حال خویش را

بازگشت به سروده‌های صائب