غزل شمارهٔ ۷۰۴

برداشت: به خاطر شرم، علاقه و زیبایی او بیشتر شده است، چون وقتی چشم به زیبایی او می‌دوزد، دیگر نمی‌تواند از برتری و جذابیت او بگریزد.

برداشت: امیدوارم که صدای دل تپیدنم دوباره به گوش برسد و همانند پرنده‌ای بزرگ، مرا به سوی خود بازگرداند.

برداشت: صدای بلبل از گل بلند شد و به یکی هزار شکل و بی‌پرده احساساتش را بیان کرد، در حالی که پرده‌های زیادی از راز و رمز در سازش وجود داشت.

برداشت: صدای گریه من مانند صدای آب، خواب را سنگین و سنگین‌تر کرده است و موجب شده است که ناز و خودپرستی به شدت احساس شود.

برداشت: دل‌های آهنی به راحتی نرم نمی‌شوند و نمی‌توانند با اشک و غم، احساسات خود را تغییر دهند. برعکس، شمع دل هرگز عاطفی و ضعیف نمی‌شود.

برداشت: دل‌های بی‌نیاز و مستقل به اندیشه‌ی زیان و ضرر نمی‌افتند، زیرا پاکبازان هرگز نگران ارزش‌های کم و کوچک نیستند.

برداشت: برای اینکه مردم به خوبی بپذیرند، باید حجاب‌ها و موانع را از دید آن‌ها برداری و نماز را به شکل صحیحی نشان دهی.

برداشت: سکوت کن مانند شمع، زیرا که شرایطی پیش آمده است که عمر بسیار کوتاه است و نیازی به صحبت بی‌مورد نیست.

برداشت: به اطاعت از خداوند بپرداز، زیرا از طریق بندگی و خدمت به او، ایاز به مقام و مرتبه‌ای بلند دست یافت.

برداشت: در جمعی که خبری از می و شادی نیست، عارفان به زاهدان خشک و بی‌روح می‌مانند.

برداشت: من را از تربیت و پرورش خود محروم نکن، زیرا مانند ماهی که در آسمان درخشان شده‌ام، از گرمای عشق به شدت ذوب می‌شوم.

برداشت: اگر عشق را آشکار کنی، ممکن است سر و سامان تو به باد برود. بنابراین، باید گوهرهای پنهان راز را در دل نگه‌داری و آنها را فاش نکنی.