غزل شمارهٔ ۷۰۱

برداشت: زیبایی و شکوه چهره‌ات موجب شده که عشق تو، دل مرا دیوانه کند و در این دنیا، زیبایی‌ات را به رنگ سبز بهار و خون گل‌های لاله تجسم کنم.

برداشت: هر تار موی زیبا و دلربای تو، اساس و بنیاد یک دل را شکل می‌دهد. مراقب باش که خط سیاه و جذاب آن را خراب نکنی.

برداشت: از زیبایی ترک عبور نکن، زیرا در دل او نشانه‌های دیگری وجود دارد که جان را در تنگنا قرار می‌دهد.

برداشت: دست حنایی تو با هنر و فریب عشقت، زیبایی‌های بهار و پاییز را یکسان کرده است.

برداشت: سنگ به دست یتیم، فقط نشانه‌ای از غم و اندوه است، و دل داغدار او هیچ کاری جز گریه نمی‌تواند انجام دهد.

برداشت: وقتی شوق و تمایل به چیزی قلب را تحت فشار قرار می‌دهد، حتی در کنار پرندگان زیبا نیز می‌توان با لذت و آرامش در دل کوه‌ها قدم زد.

برداشت: تو مانند درختی نیستی که در برابر طوفان پاییز مقاومت کنی، پیش از آنکه پاییز فرا رسد، برگ‌ها و بار و ثمر خود را رها کن.