غزل شمارهٔ ۶۹۹

برداشت: یک بار بدون خبر به دلم بیا، مثل بوی گل که در این جمع پنهان شده است.

برداشت: به خاطر دوری‌ات مثل غریبان در شب غمگین و تاریک هستیم، اما وقتی که تو به خانه‌ام می‌آیی، به مانند صبح روشن و دل‌انگیز است.

برداشت: تا کی می‌توان با ظاهری فریبنده از خودم صحبت کنم؟ بهتر است یک بار به عمق وجودم بروم و حقیقت را در درون خود پیدا کنم.

برداشت: مانند شمع، لباس خجالت را کنار بگذار و به این جمع وارد شو.

برداشت: دل‌های پر از عشق و شوق دیدار تو، به شدت دچار سوختگی شده‌اند. آنها با شادابی و سرور بیشتری از ستاره سهیل، به سرزمین یمن وارد می‌شوند.

برداشت: دست و دلم از دیدنت بی‌خبر و بی‌حوصله شده و حالا که لباس من برای تو باز شده، به آغوش من بیا.

برداشت: ای سنگدل، تو نمی‌توانی از صحبت طوطی بگریزی، پس با صائب که شیرین سخن می‌گوید در میان بیا.