غزل شمارهٔ ۶۹۸

برداشت: من را به تلخ‌کامی واداشته‌اند، زیرا عادتی که به بازگشت و تکرار می‌انجامد، موجب بروز مجدد این حس تلخ در من شده است. این حال و روز، همچون عیدی است که خاطرات شیرین آن به تلخی بدل شده‌اند.

برداشت: دیگر نمی‌توانم ستم‌های بیشتری را تحمل کنم، به همین خاطر ارتباطم را با کلام و شنیدن قطع می‌کنم.

برداشت: صبح وصال را می‌شمارد و از عشق در راه انتظار تو قدردانی می‌کند، در حالیکه چشم انتظار، با چشمان روشن و سفیدش به عشق می‌نگرد.

برداشت: گلگونه‌های شفق به رنگ زیبای خورشید چهره‌ای زیبا می‌بخشد و دیگر نیازی به شمع برای روشنایی مزار شهید نیست.

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی فردی در برابر مشکلات و سختی‌ها قرار می‌گیرد و ابزار لازم برای مقابله را ندارد، هیچ فایده‌ای از تلاش‌هایش حاصل نخواهد شد. بی‌ثمر بودن تلاش در شرایط نا مساعد را به تصویر می‌کشد. همچنین اشاره به بی‌اثر بودن درختان سرو و بید در چنین وضعیتی دارد.

برداشت: در موقعیت‌های دشوار، توانایی و ویژگی‌های واقعی مردان مشخص می‌شود و بدون نیاز به قفل یا کلید، می‌توان به موفقیت دست یافت.

برداشت: اگر می‌خواهی که حال و حالت دوباره جوان و شاداب شود، با نگاه کردن به چهره ماه عید در ظرف شراب، به این شادی دست پیدا کن.