غزل شمارهٔ ۶۹۵

برداشت: آن خط زیبا و تلخی که در دهان او نقش بسته، شبیه به قند است. این مور هم طعم خوش لبخند او را می‌برد.

برداشت: زنگاری که بر روی تیغ تیز نشسته است، از بین می‌رود و نگاه رحیم نقش زیبایی بر آن می‌زند.

برداشت: چشمان کسی که مژه‌های بلند دارد، همچون گوهری درخشان اشک می‌ریزد بر زمین. هر کسی که آن مژه‌ها را ببیند، تحت تأثیر زیبایی‌اش قرار می‌گیرد.

برداشت: خون‌هایی که همچنان در دل زمین خوابیده‌اند، بیدار و آگاه به فساد و مشکلات جامعه هستند. از این رو، اجازه ندهید که نیروهای بی‌مسئولیت و فریبکار، به آرامش و امنیت شهیدانی که جانشان را فدای سرزمین کرده‌اند، آسیب برسانند.

برداشت: کسی که سازنده‌ی مطرب آتشین است، دل ما را به ناله‌ای نوازش خواهد کرد.

برداشت: طعم تلخ زندگی نمی‌تواند محبت و عشق را بر هم بزند، چون دل عاشقان تحت تأثیر سختی‌ها و مشکلات قرار نمی‌گیرد.

برداشت: زمین سوخته نشان‌دهندهٔ مصیبت و زحمت است، اما هیچ‌کس به عذاب دل‌های پر درد اهمیت نمی‌دهد.

برداشت: دریا به ساحل نزدیک شده و صورتش را به آن سمت گذاشته است. حالا چه سیلابی باعث شده است که این بند‌ها شکسته شوند؟

برداشت: ظالم با کارهای نادرستش گرفتار عواقب خود می‌شود و هیچ راهی برای فرار از مشکلاتی که به وجود آورده، ندارد.

برداشت: نفس پاک و آرام سلیم از آسیب‌های روزگار در امان است و گوسفند از خطرات شبان خود هیچ نگرانی ندارد.

برداشت: مردان از طریق تجربه و رنج به راه حل‌ها و درمان‌ها دست یافته‌اند، ای صائب، تو باید به دل‌هایی که دردی دارند، توجه کنی.