غزل شمارهٔ ۶۹۲

برداشت: هر کسی که به پدرش احترام می‌گذارد و او را می‌شناسد، همیشه علم و دانش را به مسئولیت‌های دیگر ترجیح می‌دهد.

برداشت: هرکس که با خوبی و بدی به هم بپیوندد، مثل شیر و شکر که با هم مخلوط می‌شوند، می‌تواند طعم اتحاد را بچشد.

برداشت: زیر آسمان، هیچ صبحی بدون رنگ سرخ افق وجود ندارد و بر روی پیشانی انسان‌های بیدار، نشانه‌هایی از این رنگ را می‌توان دید.

برداشت: زخم زبان نمی‌تواند بر افرادی که دچار سردرگمی هستند تأثیر زیادی بگذارد، زیرا طوفان و گردباد به چیزهای کوچک مانند خار و خس اعتنا نمی‌کند.

برداشت: در جمع دوستان و معشوقان، عشق را با تلخی و درد ادغام نکنید و از حوادث ناخوشایند جلوگیری کنید؛ زیرا در فضایی که شادی و خوشی حاکم است، نوشیدن زهر و غصه بی‌فایده است.

برداشت: تیغ آبدار (شمشیر) نیازی به باران ندارد و روان‌های شاد به شراب نیاز ندارند؛ آنها از درون شاد و بی‌نیازند.

برداشت: شکر و شیرینی که مدام تکرار نمی‌شود، زهر است. پس دل ناامید را به پیوند بدی عادت نده.

برداشت: به خدا و پیامبر ایمان داشته باش و این ایمان را بی‌اهمیت نکن، زیرا به مردم جهان اعتقاد و باور داشتن امری مهم است.

برداشت: مراقب باش که در نوشتن خط خود دقت کنی، چرا که خط شکسته نشان‌دهنده‌ی بی‌نظمی و ناامیدی در خواب و آرامش است.

برداشت: امید دارم که آن خط خوشبو و زیبا باعث روشنی و آگاهی من شود، هرچند که من بی‌سواد هستم.