غزل شمارهٔ ۶۹۱

برداشت: اگر گل در حال جوشیدن است، چرا کسی از آن شراب نمی‌نوشد؟ و اگر رحمت خدا در حال جاری شدن است، چرا کسی از آن بهره‌مند نمی‌شود؟

برداشت: تا زمانی که باران بهاری هنوز نیامده و اوضاع آشفته است، چرا کسی نمی‌داند که به مانند رعد در هر لحظه نمی‌تواند بی‌صدا باشد؟

برداشت: در فصل بهار، چرا کسی نمی‌تواند از می لاله‌گون مانند یک لاله به اندازه کافی بنوشد؟

برداشت: تا زمانی که احساسات و عشق در دل همچون آتش در حال شعله‌ور است، چرا باید از دل سنگی به مانند چشمه‌ای تازه و زنده، جوشش و شکوفایی مشاهده نشود؟

برداشت: وقتی که تلاش زیادی برای به دست آوردن وصال و نزدیکی به معشوق انجام شده، دیگر چرا کسی باید تلاش کند؟

برداشت: این شیشه‌ها مانند ابرهای نازک و بی‌طراوت به نظر می‌رسند، چراکه هیچ‌کس برای نوشیدن شراب به پای این خم نمی‌آید.

برداشت: دریا وقتی که موج‌های خود را به بالا می‌زند و پیراهن حبابی را نمایان می‌کند، چرا هیچ‌کس آن را نمی‌پوشد؟ این نشان‌دهنده این است که زیبایی و ظرافت در شرایط سخت و طاقت‌فرسا نیز قابل مشاهده است، اما در این شرایط کسی به سراغ آن نمی‌رود.

برداشت: این جمله به این مفهوم اشاره دارد که اگر چیزی به هر دلیلی مقدر شده باشد، حتی اگر به نوعی خطرناک یا زهرآگین به نظر برسد، هر کسی به خودی خود نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد یا از آن فرار کند. در واقع، اگر سرنوشتی برای کسی یا چیزی رقم خورده باشد، آن شخص یا چیز نهایتاً به سوی آن خواهد رفت، حتی اگر ظاهراً جایگاهش نامناسب باشد.

برداشت: یاقوتی که در دل سنگ‌ها پنهان شده، به زیبایی و رنگ و لعاب خاصی دست یافته است. آیا کسی به خاطر روزی و معیشت خود تلاش نمی‌کند؟

برداشت: از حق غافل نشو و انتظار نداشته باش که مردم تو را بپذیرند. چرا کسی باید یوسف را به قیمت قلبش بفروشد؟

برداشت: صائب، بیان می‌کند که باید شکرگزار دلگرمی و لطفی بود که به ما داده شده است. همچنان که گل به خاطر خاری که دارد دچار سردی نمی‌شود، انسان هم باید از محبت و مهربانی‌ها لذت ببرد و نجوید. اگر این دلگرمی و محبت از سوی دیگران وجود دارد، نباید هرگز از خود بی‌خبر باشیم و باید به آن شکرگزار باشیم.