غزل شمارهٔ ۶۹۰

برداشت: هیچ‌کس مانند رباب، به درد و دلتنگی نمی‌ناهد و هیچ کس هم مانند کباب از دل‌تنگی نمی‌گرید.

برداشت: زمانی که ماه از سفر شکسته می‌شود، درخشش آن دیگر با کسی همراه نیست، زیرا مانند برق که همراه کسی نمی‌گردد، احساس تنهایی و جدایی به وجود می‌آید.

برداشت: با دل و زبانی پر از حرف و احساس، در این فضایی که همه خاموشند، چرا کسی مانند کتاب نیست که چیزهایش را بگوید؟

برداشت: پروانه ای که به عشق رسیده، از حجاب آزاد شده است. در عشق، چرا کسی نباید بدون حجاب باشد؟

برداشت: انقلاب باعث شد که بسیاری از انسان‌ها و ارزش‌ها با خون دل و تلاش به وجود بیایند. حالا چرا کسی نباید به انقلاب و تغییرات آن شوق و علاقه داشته باشد؟

برداشت: وقتی که خانه ویران است و اوضاع خراب شده، دیگر کسی نیست که بر گنج و ثروت پا بگذارد. در واقع، در شرایط بحرانی و نابسامان، ارزش‌ها و دارایی‌ها کمتر به چشم می‌آیند و کمتر کسی به آنها توجه می‌کند.

برداشت: در حال حاضر که مشکلات و آشفتگی‌ها همه‌جا را فرا گرفته است، چرا در میخانه و در کنار شراب کسی نباشد؟

برداشت: اگر از دوستی به دشمنی بگذرند، زبان فرد نباید آتشین و تند باشد، زیرا هیچ‌کس دوست ندارد با چنین افرادی مواجه شود.

برداشت: از پیچ و خم‌ها و دشواری‌ها، سرانجام رشته‌ای به وصل گوهر دست یافت. در این مشق و تمرین، چرا کسی نباید دچار پیچ و تاب و مشکل شود؟

برداشت: در روز قیامت که حساب و کتاب انجام می‌شود، چرا امروز باید به حساب خود رسیدگی کنیم و خود را زیر نظر بگیریم؟

برداشت: عشق به مانند گل زیبا و دلنشین است و در آستانه آن، تابش آفتاب وجود دارد. در این مکان زیبا، هیچ‌کس نمی‌تواند وجود نداشته باشد، زیرا این مکان پر از نور و محبت است.