غزل شمارهٔ ۶۸۶

برداشت: در بهار، بهشت به زیبایی تصویر می‌شود و روح زندگی در آن جریان پیدا می‌کند، در حالی که دنیای خاکی نیز با موجودات و زیبایی‌های خود شکل می‌گیرد.

برداشت: هر موج سبز طبیعت به مانند یک جلا دهنده است که زنگار و کدورت را از بین می‌برد. بنابراین، در این دو هفته، نباید بی‌ملاحظه به زمین کشاورزی نزدیک شوی.

برداشت: هر شاخه‌ی خشک و بی‌حیات، از جوی شیر، نشانه‌ای از برکت و طراوت می‌گیرد؛ همچنین، یادآور این است که بهار با شکوفه‌های خود، بهشت را به ما هدیه می‌دهد.

برداشت: شبنم نتوانست جراحت دل لاله را التیام بخشد و نمی‌توان با اشک، سرنوشت را تغییر داد.

برداشت: در اینجا شاعر به این نکته اشاره می‌کند که وقتی شخصی به عشق و جذبه می‌افتد، دیگر به چگونگی و ویژگی‌های ظاهری چیزها توجهی ندارد. مانند کسی که با نوشیدن شراب عشق را می‌پرستد و به ظرفی که آن را در آن می‌نوشد هیچ اعتنایی نمی‌کند. به همین ترتیب، وقتی عشق به اوج می‌رسد، شخص نمی‌تواند به مکان‌های مذهبی و معانی عمیق آن‌ها توجه کند و فقط به حال و هوای عشق می‌اندیشد.