غزل شمارهٔ ۶۸۵

برداشت: از دل خود بپرس که نیک و بد هر انسانی چیست. دل مانند آینه‌ای است که می‌تواند خوبی و زشتی را تشخیص دهد.

برداشت: اگر عشق واقعی در دل باشد، حتی در شرایط سخت و دشوار هم می‌تواند انسان را به سوی نور و آرامش سوق دهد. چهره واقعی عشق در سختی‌ها نمایان می‌شود و می‌تواند تمام تلخی‌ها را به شیرینی تبدیل کند.

برداشت: از نوبهار و سرسبزی خوشحال نباشید، چون مردم رنج‌کشیده در اینجا با اشک و غم به مزرعه‌های خود سر و سامان می‌دهند.

برداشت: من در پاک کردن نامه اعمال خود ناتوانم و هرچقدر هم که با اشک و ناله تلاش کنم، نمی‌توانم سرنوشت خود را تغییر دهم.

برداشت: از زمانیکه خُم مِی خشت را بر سر خود گذاشت امید من به تواضع و خاک‌نهادی بیشتر شد.

برداشت: افرادی که به خودشان بی‌توجهی کرده‌اند، در کعبه به زیارت معبد تو می‌آیند.

برداشت: دل من به خاطر توبه سیاه و پر از درد شده است. کجا می‌توانم بگردم تا بتوانم این دل پر از تاریکی را پاک کنم؟