غزل شمارهٔ ۶۸۴

برداشت: دل انسان نخواهد توانست به خاطر حوادث دنیا آسوده باشد، چرا که مانند ماهی که به خاطر حرص و طمع در آب گرفتار می‌شود، انسان نیز گرفتار لذت‌ها و خواسته‌های دنیوی می‌شود.

برداشت: دنیا به کسانی که در آن زندگی می‌کنند رحم نمی‌کند و آتش، حتی به کسانی که آن را می‌پرستند، رحم نمی‌کند.

برداشت: از دنیا کناره‌گیری کن، زیرا نوزادان حوادث و اتفاقات، ثمره این شاخه ضعیف و بی‌ارزش را به بار آورده‌اند.

برداشت: هر کسی که صدای «الست» را شنیده، از هر آهنگی دلش به شدت متأثر می‌شود و آرامش خود را از دست می‌دهد.

برداشت: شور و هیجان مجنون از زنجیری که به او بسته شده بیشتر بود، زیرا تازیانه‌ای که بر فیل مست زده می‌شود، نشان از قدرت و خشونت دارد.

برداشت: سکوت کن، چون در مجلس شراب، کسانی که به مستی و بی‌خبری روی می‌آورند، نیازی به سخن گفتن ندارند.