غزل شمارهٔ ۶۸۳

برداشت: در شش درستی، مهره‌ای که در اسارت جهات قرار دارد، در واقع به هم می‌ریزد و نظم سلسله امکان‌ها را بر هم می‌زند.

برداشت: بدون زهر کسی شربت خوشی وجود ندارد، اگر هم خوشی در این دنیا هست، آن را در ظرفی محصور کرده‌اند تا درختان گیاهی را در بر بگیرد.

برداشت: برای رسیدن به خوشی و لذت، بهتر است به سراغ خوش‌گذران‌ها برویم، زیرا ما راه نجات و رهایی از مشکلات را از دست داده‌ایم.

برداشت: با زخم زبان کسی نتوانستم از دل خود بیرون کنم و غم و اندوهی که در دلم هست را، حتی قلم سیاه و جوهر هم نتوانسته‌اند از دل من بیرون ببرند.

برداشت: وقتی مهمان به خانه می‌آید و خود را معرفی نمی‌کند، چگونه می‌توانم از دل مهربان و بخشنده‌ای خواسته‌ام را نابود کنم و او را از ورود به زندگی‌ام بازدارم؟

برداشت: اگر جادو و افسون نمی‌تواند خطای مار را اصلاح کند، من چگونه می‌توانم با تمرین و زحمت، ویژگی‌ها و صفات ناپسند را تغییر دهم؟

برداشت: چرا که مانند سراب، هر چیزی که زیبا به نظر می‌رسد، ثبات ندارد و نمی‌توان به آن اعتماد کرد. تنها در دنیای زیبایی تو است که می‌توان روی ثابت بودن و پایداری تکیه کرد.

برداشت: به محض اینکه خط سبز زیبایی از دهان آن لعل درخشان بیرون آمد، دنیا برای من به چشم آب حیات درآمد.

برداشت: در زندگی، موانع و مشکلات نمی‌توانند مانع رشد و پیشرفت ما شوند، و همچنان قدرتی که در ما وجود دارد می‌تواند بر این موانع غلبه کند.

برداشت: خاموشی و سکوت، که به مانند گرهی محکم است، می‌تواند باعث شود که زندگی به کندی پیش برود. در این حالت، باید افسار زندگی را به دست گرفت و حرکت را آغاز کرد.