غزل شمارهٔ ۶۷۳

برداشت: زندگی‌ام با تلاش‌های بی‌فایده تلف شد و به خاطر ناپختگی‌هایم، نتوانستم شراب خوشمزه‌ای بسازم که به خاک برود.

برداشت: در این بازار پر از امید، به نفع من بود که سرمایه‌ای نداشتم و دیگر نمی‌توانستم از خودم کم کنم یا به فروش برسانم.

برداشت: نفس من به خاطر گذرایی و زودگذری زندگی، مانند خاکی که به باد می‌رود، در معرض نابودی است و حتی اگر فریاد بزنم، کسی به صدایم نمی‌رسد، چرا که در سکوت و خاموشی زندگی می‌کنم.

برداشت: چشم ظریف و دقیقت را به عیب‌ها بدوز، زیرا هیچ لباسی نمی‌تواند بهتر از عیب‌پوشی‌ها عافیت و آرامش را به همراه داشته باشد.

برداشت: زمان پیری فرا رسیده و باید با درد دل‌ها کنار بیایم؛ دوران جوانی و خوش‌گذرانی با نوشیدن شراب به سر آمده است.

برداشت: شاخ و برگ شعله مانند بال و پر می‌شود، همان‌طور که غرور نفس انسان بر اثر دروغین بودن و تظاهر به تواضع افزایش می‌یابد.

برداشت: من کالای یوسف را به قلبی پر از عشق می‌فروشم و نه به بهای گران، بلکه به کسانی که ارزشمندی و محبت را در خود دارند، نه به خاطر خودفروشی.

برداشت: چرا باید صحبت کنم و از احساساتم بگویم؟ در حالی که برای من بهشت بسته شده است و سکوت بهترین گزینه است.