غزل شمارهٔ ۶۷۲

برداشت: غم و اندوهی که به خاطر عشق به شراب و مستی دارم، برایم اهمیتی ندارد؛ چرا که نمی‌توان آن را با کلمات بیان کرد، مانند خواب مستی که قابل توصیف نیست.

برداشت: به اندازه‌ای که در زندگی به خودت حقیر و کوچک می‌نگری، به همان میزان می‌توانی راست قامت و با افتخار بایستی. ما معیار ارزش‌ها و پستی‌ها را در دست داریم.

برداشت: نسیمی بیفتد که راه ما را صاف کند، زیرا گرد و غبار زندگی، مسیر ما را پر کرده است.

برداشت: کیست که بتواند ما را از افکار و نگرانی‌هایمان دور کند و تمام توجه‌مان را جلب کند؟ جز عشق و حال و هوای مستی و خواب‌های شیرین؟

برداشت: این بیت به معنای این است که با دقت به تجربه‌ها و درس‌های گذشته نگاه کن، همان‌طور که ایاز زلف‌هایش را با احتیاط و دقت مدیریت می‌کند و از دیگران دوری می‌جوید. در واقع، اشاره به اهمیت یادگیری از اشتباهات و عبرت گرفتن از آن‌ها دارد.

برداشت: به خاطر فقر و تنگدستی، نتوانستم به وصال محبوب برسم و این سختی‌ها در هر دو جهان به من فشار می‌آورد.