غزل شمارهٔ ۶۷۱

برداشت: اگرچه تنها در باغ قدم زدن خوشایند نیست، اما با این حال اجازه از باغبان گرفته‌ایم که تنهایی به این کار مشغول شویم.

برداشت: بهار زندگی، زمانی است که دوستداران یکدیگر را ملاقات می‌کنند. چه سودی برای خضر وجود دارد اگر عمر جاودانی داشته باشد، در حالی که تنهاست؟

برداشت: دل به خاطر پاکی گل‌های جوان می‌تپد، زیرا بلبل‌ها همه مست و شاداب‌اند و باغبان تنها و بی‌کس است.

برداشت: دل مرا نوازش کن و به من امید بده، زیرا بهار زندگی‌ام در تنهایی و یأس، مانند خزان فراموش شده است.

برداشت: بهت و حیرت کسانی که به درد و غم من توجهی ندارند، سزاوار است که بی تفاوت باشند؛ چرا که من بارها و بارها با صدای آه و ناله‌ام بر آسمان قلب خود یورش برده‌ام.

برداشت: اگر اجازه صحبت کردن پیدا کنم، حرف‌های زیادی دارم که می‌خواهم بزنم؛ اما چون خجالت می‌کشم، هیچ‌کدام را نمی‌گویم.

برداشت: من و چشمان خیس و خاک کربلا، صائب، از کسانی که دنبال آرامش هستند، در اصفهان تنها هستیم.