غزل شمارهٔ ۶۷۰

برداشت: شکوفه‌ها در باغ‌ها شادی و سرزندگی به ارمغان آورده‌اند و زمین در این نمکدان‌ها گویی ناپدید شده است.

برداشت: بهار با شکوفه‌هایش آغاز شده و زندگی پر از شادی و خوشی را رقم زده است. دامان‌ها پر از نشاط و شگفتی است.

برداشت: به خاطر اینکه ستاره‌های شکوفه بسیاری به زمین افتاده، خیابان‌ها حالتی مانند کاهکشان پیدا کرده‌اند.

برداشت: به خاطر پوشش برگ‌های شکوفه، باغ‌ها شبیه به لیلی شده‌اند که چادری به سر دارد.

برداشت: این جمله می‌گوید که مانند صدف‌هایی که پر از مروارید هستند، ابریشم به‌دست آمده از رشته‌ای که از گوهری شکوفه زده، زیبا و ارزشمند است. به‌عبارتی، به زیبایی و ارزش چیزهایی که از طبیعت به‌دست می‌آیند، اشاره دارد و تشبیه می‌کند.

برداشت: خاک به قدری از شکوفه‌ها پرنور و زیبا شد که حتی ماه هم توانست در شب‌های تاریک بدرخشد و روشنایی بدهد.

برداشت: زمین پر از برگ‌های شکوفه‌ای است که مانند نقره می‌درخشند و باغ از سمت خیابان‌ها به زیبایی خود را نمایان کرده است.

برداشت: در طول شب، می‌خواران به شادی و نوشیدن مشغولند، چرا که صبحگاه با طلوع خورشید و شکوفه‌های باغ‌ها فرا می‌رسد.

برداشت: ای ساقی، با یک یا دو جام به من شیر بنوشان که شیر از گل‌های درختانِ باغ‌ها مست شده است.

برداشت: عجب از این است که آیا واقعاً توبه می‌تواند انسان را پاک کند در حالی که چهره‌ی تقوی با خون گلستان‌ها شسته شده است؟

برداشت: تو چقدر ناتوان و بی‌چاره شده‌ای، وقتی به باغی که بهار با شکوفه‌ها و زیبایی‌هایش زنده شده، نگاه می‌کنی.

برداشت: اگر زهد خشک و بدون احساس در دنیا وجود داشته باشد، همانند گرد و غباری است که بر روی لوح دل انسان نشسته و تنها با باران یادها و تجربیات زندگی شسته می‌شود.

برداشت: چهره لیلی مانند شده و سینه مجنون از شوق و هیجان لاله و گل، دامن صحراها را پر کرده است.

برداشت: دل‌ها آن‌قدر شاد و رها شده‌اند که مانند سوفار به خنده وا شده‌اند و همه آدم‌ها به یکدیگر لبخند می‌زنند.

برداشت: از ترکیب رنگین و جذاب گل‌ها، رنگ و زیبایی لعل به وجود آمده است و خارهایی که بر دیوار هستند، به زیبایی لاله‌ها و رنگ قرمز مروارید مانند مژگان آن‌ها شباهت پیدا کرده است.

برداشت: چطور می‌توان دل را از سخن‌سرایان چون صائب دور نگه داشت؟ زیرا در نی قلم تو، شیرینی و لطافت فراوانی نهفته است.