غزل شمارهٔ ۶۶۹

برداشت: به دور موهای تو، باغ‌های گل و سنبل خواب‌های آشفته و ناپایداری را در چشمان باغ‌ها به وجود آورده‌اند.

برداشت: شاید دیگر هیچ‌کس نتواند به زیبایی و طراوت از گل‌ها لذت ببرد، زیرا عاطفه و اندیشه‌ی دل‌سوزان چنان در عمق عشق و غم تو غرق شده است که گویی هیچ جوانه‌ای در میان گلستان‌ها رشد نخواهد کرد.

برداشت: به خاطر شرم و زیبایی چهره تو، تمام شمع‌ها و چراغ‌ها از درخشش و روشنایی خود، بی‌گدار خاموش شدند و از فضای تاریک کنار رفتند.

برداشت: تبسم تو که با اندوه همراه است، در دل هر دوست عاشق، همانند خوشی و شیرینی‌ای نهفته است که در شکرستان‌ها وجود دارد.

برداشت: بر ضعیفان ستم نکن، زیرا خنده‌ی شادی ممکن است به ناله‌ای دردناک تبدیل شود که در دل نیستان‌ها طنین‌انداز می‌شود.

برداشت: آن‌قدر تحت تأثیر و وسوسه‌ای قرار گرفته‌ام که حتی با چشمان بسته، می‌توانم در دنیای زیبایی‌ها و نعمت‌ها سفر کنم.

برداشت: در آن مکان مقدس که چهره‌ات بدون پوشش و نمایان می‌شود، به خاطر نور شمع، تاریکی شب‌ها به روشنی تبدیل می‌شود.