غزل شمارهٔ ۶۶۸

برداشت: وقتی که درد و آسیب‌ها زیاد می‌شود، مشکلات هم به تعداد زیاد به وجود می‌آید. سوال کردن درباره آن مسائل، تنها به افزایش مصیبت‌ها کمک می‌کند.

برداشت: چشمانت را از دیدن غبار اندوهی که بر دلت سنگینی می‌کند، بر نگردان. زیرا در پیش رو جنب و جوش شادی و نشاطی است که در دل مشکلات و سختی‌ها نهفته است.

برداشت: از جاهلیتی که به آن علم ندارید، خود را به نام جسم تعریف نکنید. مانند عقیق که برای به دست آوردن نام و اعتبارش، نیاز به تلاش و تلاش دارد، این جهل می‌تواند به تاریکی‌های زیادی منجر شود.

برداشت: چشم‌انداز زندگی و اهمیت آن به اندازه‌ای ناپایدار است که مانند سایه‌ای از پرنده‌ای بزرگ، دولت‌ها و ثروت‌ها نیز در حال تغییر و زودگذرند.

برداشت: نمی‌توان به علف و خار آتش زد، زیرا عشق از نصیحت‌ها هزاران بار قوی‌تر است.

برداشت: چشم شور و حسادت را نادیده گرفتم و با استفاده از نعمت‌ها، خودم را سرشار از شادی و لذت کردم.

برداشت: چشم‌ها به خاطر اشک، دیگر رنگ و جلوه‌ای ندارند و در این زمان، بر اثر غیرت‌ها، حالتی پژمرده و غمگین دارند.

برداشت: دل ساده‌ام را از فکر و خیال دور نگه‌دار، زیرا اگر در گوشه‌ای بنشینم و تنها باشم، افکار بیهوده‌ام باعث می‌شود که محیط اطرافم هم خلوت و بی‌روح گردد.

برداشت: احساسات و ناله‌های درونم به زحمت به زبانم می‌آید، چون دردها و شکایت‌ها در قلبم خیلی ازدحام و گره‌خورده‌اند.

برداشت: فقط کسی می‌تواند از خاک قبر بیرون بیاید که از شرم و خجالتش پاک شده باشد و دیگر حس عرق کردن نداشته باشد.

برداشت: سبکی در خود بار سنگینی را نهفته دارد که برای آن وزن و اهمیت خاصی الزامی است.

برداشت: فرار کن، زیرا هیچ چیز جز دلخوری و دردسر در این ارتباط نیست و فقط به خوردن و دلخوشی فکر می‌کنند.