غزل شمارهٔ ۶۶۷

برداشت: عجب که با یک نگاه کشتار می‌کند، در حالی که ادیان به خاطر خوشحالی و لطافت بهاری خود، ترویج عشق و محبت می‌کنند.

برداشت: به خاطر یک حرکت زیبا که در آفرینش آسمان انجام دادی، هنوز هم از شوق چشم ستاره‌ها به پرواز درمی‌آیند.

برداشت: آسان‌فکران به دنیای عدم و نیستی پناه بردند، مانند قالب‌هایی که بر آستانه در، به‌صورت نعلین باقی مانده‌اند.

برداشت: نه روز ستاره‌های متحرک به فکر ما می‌افتند و نه شب این پرنده‌های عقرب‌ها به خواب می‌روند.

برداشت: من از تاریکی شب خوشحالم چراکه مجنون در چادر سیاه لیلی، در دل شب‌ها زندگی می‌کرد.

برداشت: من از موضوع اصلی عبور کردم، زیرا در نهایت آنچه مطرح بود تنها حجاب چهره معشوق بوده و دیگر بحث خاصی باقی نمانده است.

برداشت: بیایید به دنیای آرامش‌طلبان برویم و ببینیم که چطور زمان و سرنوشت، زندگی را از ما می‌گیرد و اثرش بر روی مرکب‌ها قابل مشاهده است.

برداشت: فکر و اندیشه شاعر مانند ستاره‌ها در آسمان می‌درخشند و روح او با زیبایی و نغمه مولوی در حرکت است.