غزل شمارهٔ ۶۶۵

برداشت: چه حسرتی که بیچارگی ما مانند گل در جلوه‌ای زیبا نمایان شده است، در حالی که چشمان ما را زخم زده و برهنگی و بی‌پایی‌مان را نشان می‌دهد.

برداشت: به خاطر نرمی و لطافت ما، دشمنان جسور و شجاع شدند و این لطافت به مایه‌ای برای غم و اندوه ما تبدیل شده است.

برداشت: نور چشم ما از دریچه خانه به بیرون می‌تابد و این روشنایی نشان می‌دهد که به آفتاب رسیده‌ایم.

برداشت: زمین میکده به خاطر نعمت پرهیزگاری ما، از دامن نگاه عاشقان، پاک‌تر است.

برداشت: در باغ، گل‌های زیبا و خوشبو به چشم می‌خورند و چهره دلربای تو مانند رنگ حنا، جلوه‌ای خاص و دلنشین دارد.

برداشت: در آن مکان، چنان تصویر ما جا گرفته است که مانند تابش آفتاب، سایه‌ای بر سر ما افکنده و ما را تحت تأثیر خود قرار داده است.

برداشت: تو به خانه ما بیا و قدم بگذار، زیرا دامن این خانه پر از مراحل و پیچیدگی‌هایی است که نشان از شکست و ناتوانی ما دارد.

برداشت: اگر ماه در آسمان با نور خود در ته سپر پنهان شود، به هنگام بلند شدن، آه و ناله‌ی ما همچنان شنیده می‌شود.

برداشت: کجا کسی است که با دقت به سخنان ما گوش دهد در جمع ما؟ چون ما امروزه به شدت تحت تأثیر و سرمستی سخن گفتن هستیم.