غزل شمارهٔ ۶۶۳

برداشت: شراب‌خواری ما به حدی است که وقتی رنگ آن شکست، مثل نمک به چشم قدح ریخت و ما را هوشیار کرد.

برداشت: برای خطاهایی که مرتکب شده‌ایم، اشک‌های ما کافی نیستند. مگر اینکه محبت و یاری دیگران ما را به عمل وادارد و آرامش‌مان را به هم بریزد.

برداشت: دل ما دیگر جایی برای غم و اندوه ندارد، چرا که لب ساغر از بوسه‌های ما رنگین و شاداب شده است.

برداشت: به چشمان جوهری، دید و بصیرتی وجود ندارد؛ در غیر این صورت، گرد یتیمی نشان‌دهنده تواضع و خاکساری ماست.

برداشت: چنان که به واسطه یک آیه از رحمت الهی، امید مردم بیشتر شد و به اندازه هزار نفر افزایش یافت، همچنین در دل ما نیز خط امیدواری کشیده شده است.

برداشت: چشم قربانی در چنگال طوفان و بی‌قراری ما چرخ می‌زند و به دور خود می‌چرخد، گویی که در میان گردابی گرفتار شده است.

برداشت: چشم ما به جایی رسید که ماه مانند حصاری به دور خود در فلک قرار گرفته است.

برداشت: کلاهی که به نشانه اراده و تلاش ماست، مانند تیغی است که از دل کوه‌ها به سمت آسمان می‌رسد و مانند باران از ابرها برای ما زندگی‌بخش است.

برداشت: محبت و لطف دوست به قدری از گناهان و اشتباهات ما گذشته است که احساس شرمندگی ما به خاطر کارهای نکرده‌مان، بی‌معناست.

برداشت: ما به قدری با استقامت و شجاعت به جلو پیش رفتیم که حتی کوه‌ها در برابر اراده‌مان به زانو درآمدند و مجبور شدند به عقب برگردند.

برداشت: ما به تمام جزئیات و ساختارهای جهان آگاه هستیم، چرا که در کنار یک کودک در حال دویدن هستیم و با او به هر کوچه و میدان می‌رویم.

برداشت: اگرچه زبان ما به خاطر جراحات خاموش است، اما پایان ما همچنان شکرگزاری و قدردانی از آن زخم‌هاست.

برداشت: نام ما در جهان پیچیده و جایگاه ما روشن است، زیرا وجود ما به اندازه‌ای تأثیرگذار است که جهانیان را وادار به توجه می‌کند.