غزل شمارهٔ ۶۶۰

برداشت: از بهار چه برخواهد آمد هنگامی که لاله‌مان شکفته شود؟ آیا این خون مرده، شراب را به پیاله‌مان خواهد فرستاد؟

برداشت: هرچند صدای بلبل ما در هیچ فصلی شنیده نمی‌شود، اما وقتی بهار می‌رسد، ناله و صدای ما به حدی زیاد می‌شود که به مانند هزار بلبل می‌گردد.

برداشت: در کجا می‌توان دید که هر ستاره برای ما می‌درخشد؟ چون چشم هاله ما به روی ماه باز شده است.

برداشت: ما همیشه در عذاب و دردسر هستیم، حتی اگر مانند پرنده‌ای قوی و زیبا به نظر بیاییم.

برداشت: از ما در این نوشته ساده، مثل سپیده‌دم راضی باش، زیرا کلمات فقط اشتباهاتی در متن ما هستند.

برداشت: چگونه می‌توانیم به تسخیر او نگاه کنیم در حالی که غزاله ما از سایه خودش فرار می‌کند؟

برداشت: چنین می‌گوید: تقدیر و سرنوشت تاریک چه تأثیری بر ما می‌تواند داشته باشد؟ چشمان گل لاله ما با درد خود، دلیلی بر پایداری و امید دارد.

برداشت: آیا دل ما مانند کباب نمی‌سوزد؟ چرا که هیچ‌کس جز شیشه نیست که هم‌راز ما باشد.