غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۵۸

سرودهٔ صائب
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

ز عمر باج ستاند می دو ساله ما

به آفتاب شبیخون زند پیاله ما

۲

ز بی قراری ما دردسر کشد بالین

شبی که دختر رز نیست در حباله ما

۳

ز زیر بال ازان سر برون نمی آریم

که رنگ گل نپرد از نسیم ناله ما

۴

نشسته تا به کمر در میان خاکستر

هنوز تشنه داغ است برگ لاله ما

بازگشت به سروده‌های صائب