غزل شمارهٔ ۶۵۶

برداشت: در مهمانی روشن ما، مانند روشنایی ماه، چراغی وجود ندارد. گل‌ها به چشم‌مان می‌افتند و زیبایی به وجود می‌آورند.

برداشت: ما به خاطر بدبختی‌هایمان از چشمه زنده‌کننده و لطیف زمزم بی‌بهره‌ایم، همان‌طور که کعبه با سرنوشت شوم ما، به نوعی پوشش بد برای ما شده است.

برداشت: چطور می‌توانیم از صیاد درخواست عذر کنیم؟ وقتی که قفس مانند خانه‌ای پر از غم و سوگواری به خاطر فریاد و زاری ما شده است.

برداشت: لاغری بر تن ما مانند نقش روی حصیر نشسته و نرمی‌اش هرگز از وجود ما نمی‌رود.

برداشت: ما مانند ماهی به چشمه نمی‌رویم، زیرا داشتن جوهر ذاتی ما کافی است و نیازی به زره‌ای مثل تیغ نیست.

برداشت: ما از خاک و ماده‌ی وجود به دنیا آمده‌ایم و در این دنیا، هیچ چیز نمی‌تواند به ما آسیب برساند یا ما را تحت تاثیر قرار دهد. ما از تعهدات و وابستگی‌ها رهایی داریم و در عین حال، خود را از دنیای مادی می‌دانیم.

برداشت: از شدت تأثیرات و حوادثی که بر او گذشته، همه چیز به چشمانش مثل یک مور کوچک به نظر می‌رسد و زندگی‌اش به شدت تحت تأثیر این تجربیات قرار گرفته است.

برداشت: اگر تپانچه‌ای در کار باشد که مانند باد خزان عمل کند، رنگ را می‌کَنَد و مانند پرنده‌ افسانه‌ای «عنقا» در باغ ما می‌شود.

برداشت: از برکت این غزل جدید، دیگر صائب با خنده‌ای از نور و روشنایی طبع خود، به آفتاب سلام می‌کند.