غزل شمارهٔ ۶۵۱

برداشت: از آن دو رشته عنبرین گره‌ را باز کن و مشکلی که برای روح‌الامین پیش آمده است را حل کن.

برداشت: اگر در میانت دخالت نکنی، این خود به تصمیم تو بستگی دارد؛ به راستی که خنده‌ی گل، گرهی از پیشانی‌ات خواهد گشود!

برداشت: اگر از کریمان سوالی می‌پرسی، مانند درختی که خرمن را می‌چیند، خوشا به حال تو که گره‌ها را باز کنی.

برداشت: به این دنیا که شبیه سراب و حباب است، نباید چنگ بزنید و به آن وابسته شوید. بهتر است از امواج زندگی یک نشانه بگیرید و با آن به باز کردن گره‌های وجودی‌تان بپردازید.

برداشت: کلید قفل تو در درون خانه‌ات نهفته است، پس با تلاش و اراده‌ی خود، می‌توانی گره‌های زندگی‌ات را باز کنی.

برداشت: چرا مانند شمعی در حال سوختن و ناتوانی می‌لرزی؟ از آخرین نفس خود رها کن و از بند آن آزاد شو.

برداشت: نوشتن و قلم‌زنی صائب از دل پر درد و غم او سرچشمه می‌گیرد. اگر تو بتوانی این گره‌های پیچیده و دشواری‌های روحی او را بگشایی، پس راهی برای بیان این احساسات و دردها پیدا خواهی کرد.