غزل شمارهٔ ۶۵۰

برداشت: اگر با لاله‌ها در بیابان همراه شوی، چهره‌ات همچون لاله خواهد شد و زیبایی‌ات در آنجا دوچندان خواهد بود.

برداشت: نگاه نرگس لیلی چنان مست و شگفت‌انگیز بود که مجنون را مجذوب خود کرد، به طوری که در مقایسه با آن، زیبایی چشم‌های غزاله در بیابان هزاران بار کمتر به نظر می‌رسید.

برداشت: وقتی که از جاده‌ها مانند سیم‌های چنگ، ناله‌ای بلند شود، اگر این ناله از لبانم بیرون بیاید، در صحرا نیز پخش خواهد شد.

برداشت: دل شکسته و پر از غم نمی‌تواند آرامش پیدا کند، زیرا در دل درد و رنج عمیق جاری است، همان‌طور که غم و اندوه لاله‌ای که در بیابان رشد کرده، بر جگرش فشار می‌آورد.

برداشت: آه، من در حیرانی و سردرگمی به شدت غوطه‌ورم، به گونه‌ای که این وضعیت مانند هاله‌ای دور من را فراگرفته است و مرا محاصره کرده.

برداشت: آیا نسیم از داستان آن زلف دلربا چیزی به ما گفت؟ که گل‌های لاله در دشت، به رنگ سیاه و مانند مشک به نظر می‌رسند.

برداشت: از کوه‌ها به دشت جنون، پر از سنگ و موانع است. تنها کسی می‌تواند این نعمت را در دل صحرا به دست‌آورد که شایسته‌اش باشد.

برداشت: دشت‌نوردان به نشانه پای من، آثار داغی را که بر روی زمین باقی مانده، مانند لاله‌ای در صحرا می‌یابند.

برداشت: هنوز رد پایی از داغ دل مجنون بر روی روزنه‌های چشم غزال در دشت باقی مانده است.

برداشت: دوست من احساس ترحم می‌کند به مجنون، زیرا او در برابر ناراحتی و زخم‌های ناشی از سرزنش و انتقاد همانند قطره‌ای باران در بیابان، تاب می‌آورد و مقاومت می‌کند.

برداشت: مجنون با نگرانی و ترس به من نگاه می‌کرد، در حالی که در آنجا، در دل صحرا، نشانی از عشق و شوریدگی، مانند داغ لاله‌ای بر پا بود.

برداشت: کوچه و بازار پر شده از دیوانگان، و من از شدت جنون به جایی در دل صحرا رفته‌ام.

برداشت: چادر سیاه لیلی در سختی و غم مجنون پنهان شده است، چنان که زخم لاله‌ای در دشت نمایان است.

برداشت: گل همیشه در حال شکفتن است و در دل من داغ و اندوهی وجود دارد. اگر بهار به شوق بیفتد، لاله‌ها در دشت‌ها جوانه خواهند زد.